De strijd is over

witte vlag

“Leg je pen neer! Niet zitten wippen op je stoel! Doe die kauwgom uit je mond! Hoe vaak moet ik nog vragen om je mobiel uit te zetten! Niet praten! “ …Wat een hoop commando’s. Word je daar als begeleider/ docent niet moe van?

Goed nieuws. De strijd is over. Het hoeft niet meer. Het maakt niet uit of je nu docent bent op een basisschool voor moeilijk lerende kinderen, voetbaltrainer, professor op de Universiteit, of opvoeder van je kind. Vraag jezelf de volgende 2 dingen af:

  1. Ben ik in staat om te helpen?
  2. Is hulp welkom?

Als je op beide vragen een JA hebt, dan is strijd niet nodig. Is het zo simpel? Ja! Want  je hebt dezelfde agenda.

En nu komen de excuses van de helper:

  • Het klikt niet tussen ons.
  • Ik heb al zo vaak gewaarschuwd, mijn geduld is op.
  • Ik zie geen verandering. Ik kan hem/ haar niet bereiken.

Herkenbaar? Zullen we die excuses eens verder bekijken?

Het klikt niet tussen ons: Is het nodig dat het klikt? Heb je wellicht gereageerd vanuit je eigen emoties? Kun je jouw professionele hulp aanbieden en je persoonlijke voorkeuren aan de kant zetten? Nu kun je werkelijk hulp bieden. De klik is dan een natuurlijk gevolg als die er nog niet was. Bij de één wat persoonlijker en meer diepgaand dan bij de ander.

Ik heb al zo vaak gewaarschuwd, mijn geduld is op: Als de leerling/ de cursist/ het kind niet doet wat je vraagt heeft het hulp nodig om in te zien dat het hulp nodig heeft… en dat jij die graag wilt geven. Kortom breng jezelf en de persoon waar je mee werkt in contact met de 2 vragen hierboven. Zodra dat duidelijk is, is er geen reden meer om iets anders te doen dan wat jij vraagt. En als een kind is afgeleid dan is het de taak van de begeleider om de aandacht weer terug te krijgen. Niet vanuit een commando, maar vanuit jullie afspraak dat jij hem/ haar mag helpen. Als deze verstandhouding er niet is houdt het natuurlijk op. 

Ik zie geen verandering. Ik kan hem/ haar niet bereiken: Heb je al gevraagd wat hij/ zij nodig heeft? Of ben je vooral druk bezig geweest met jouw ding te doen? Door vragen te stellen en goed te luisteren leer je de taal van de ander te spreken en antwoorden te geven die aansluiten bij de belevingswereld van die persoon.

Voorbeeld: Ik gaf vorige week les op het ROC in Maastricht. Een leerling van rond de 19 jaar zat samen met haar buurvrouw van alles te doen behalve rekenen. Waar ik voorheen zou zeggen: “Doe die laptop dicht! Maak die som af! Stil zijn!” Vroeg ik simpelweg: “Hoe is het met som 13? Nog niet gemaakt? Begrijp je hem al? Wat vind je ervan om dan je laptop dicht te doen en nu aan die som te beginnen? Dat vond ze een goed idee. Dat was alles! Zo simpel kan het zijn.

Mijn boodschap aan jou: Je mag je strijdbijltje er bij neergooien. Relax. Je bent echt cool!

cool

Advertenties

5 gedachten over “De strijd is over

  1. Superbedankt! Wederom komt je blog op precies het juiste moment; nét nu ik me tijdens een vakantie afvraag waarom het niet gewoon leuk kan zijn……. nu weet ik weer waarom, maar vooral hóe…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s